เป็นเรื่องสมัยปีแรกที่มาญี่ปุ่น ตอนไปพักอยู่ที่หอบนดอยที่โอซาก้าอีกแล้วค่ะ
  
 
 
 
 
ปีแรก เป็นปีที่รัฐบาลญี่ปุ่นจะให้เด็กทุนมาเตรียมตัวเรื่องภาษา ฯลฯ
 
เพราะส่วนใหญ่เด็กที่มาจะยังไม่ค่อยได้ภาษาญี่ปุ่นกันเท่าไหร่นัก
 
  
(อย่างน้อย คนที่เชี่ยวขนาดเข้าไปเรียนมหาลัยกับเด็กญี่ปุ่นได้เลยก็ไม่ค่อยมีแหละ)
 
 
 
 
 
 
เด็กไทยทั้งหมดก็จะถูกแบ่งให้ไปเรียนภาษาที่มหาลัยสอนภาษา
 
เป็นม.ของรัฐเลย มี 2 ที่คือโตเกียวกับโอซาก้า
 
 
 
แล้วแต่ใครจะโชคดี(!?)ได้ไปที่ไหน... เลือกเองไม่ได้นะเคอะ
 
 
 (แต่ก็บ้านนอกพอกันอะ - -
 
โตเกียวก็โตเกียวเหอะ ต้องนั่งรถไฟต่อสายบ้านนอกเข้าไปอีก กันดารมากกกก เหอๆ)
 
  
 
 
 
ทีนี้บังเอิญอิฮั้นเคยมาแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่นตอนม.ปลายอยู่ปีนึง
 
ก็เลย(คิดเอาเองว่า)พอเชี่ยวชาญภาษาญี่ปุ่นอยู่พอตัว
 
 
 
พอเรียนภาษาได้แค่ราวๆครึ่งปี อิฮั้นก็เริ่มเกิดอาการคึกคะนอง
 
ไปสมัครทำงานพิเศษ *-* (ช่างกล้า!)
 
 
แล้วโรงเรียนสอนภาษาไทยนี่ก็ดันรับ (ช่างกล้าพอกัน!!)
 
 
 
 
 
เวลาทำงานที่นี่ ไม่ใช่ว่าสักแต่ได้ภาษาญี่ปุ่นแล้วจะทำได้นะ
 
ต้องรู้ศัพท์ที่ใช้เฉพาะงานนั้นๆด้วย (ไม่รู้แล้วจะสื่อยังไง?? - -)
 
 
 
 
 
 
อย่างงานสอนภาษาไทย ใช่ว่าจะหมูๆ แค่พูดภาษาไทยได้ใช่ว่าจะพอ
 
 
 
ตอนแรกทำเอามึนไปเลยทีเดียว
 
 
กับคำว่า พยัญชนะต้น ตัวสะกด คำควบกล้ำ สระบ้าบอ - - ฯลฯฯฯฯฯฯฯ
 
แบบว่าคำพวกเนี้ย ภาษาปะกิดตรูยังไม่รุเลยอะ...
 
 
 
 
 
 
แต่โรงเรียนนี้ก็คงเข้าใจ (อาจเคยโดนอาจารย์เด็กใหม่ทำหน้าแหกมาแล้ว)
 
เลยบอก(แกมยัดเยียด)ให้เอาวีดีโอวิธีสอนไปดู รวมทั้งหมด 10 ชั่วโมง *-*
 
 
 
 
 
 
ก็นั่งดูมันที่ห้องเรียนว่างๆที่โรงเรียนนั่นแหละ...
 
 
ตอนแรกตั้งใจดูมากมายยยย มีศัพท์ที่ไม่รู้ก็เยอะ วิธีสอนก็ยังไม่ประสีประสา
 
ดูไปซัก 3-4 ชม.เริ่มเก๊ทแนว ชักทนไม่ไหวละ
 
 
คำศัพท์ก็เดิมๆ วิธีสอนก็รู้คร่าวๆละ
 
 
 
 
แล้วจะให้ตรูมานั่งดูวีดีโอภาษาไทยเพื่อ?  (อินี่คนไทย100% นาเหวย - -)
 
ดูไปดูมา กดตัว ▹▹ (เร่งไปข้างหน้า) หมุนปื้-----ดไป
 
 
 
  
วีดีโอยาว 10 ชม. อิฮั้นดูเสร็จใน 5 ชม.ได้ง่ะ
 
(ชม.สุดท้ายเสียเวลาในการเร่งวีดีโอ สร้างหลักฐาน 555)
 
 
 
ตอนเอาวีดีโอไปคืนที่โต๊ะ เค้าไม่ถามอะไรด้วย (จะไม่สงสัยกันเลยเหรอ)
 
 
แต่ก็ดี ก็เลยได้เริ่มทำงานอาทิตย์ต่อมาเลย ^^
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เล่ามาตั้งยาววววว แค่จะบอกว่า...
 
งานนี้อันตรายมากมายเกินคาด
 
 
 
 
เพราะไปทำงานทีไร ยอดเงินในกระเป๋าตังติดลบกลับมาทุกทีเลยค่ะ Σ (・∀・;) แอร๊ฟฟฟ
 
 
 
 
 
ก็ทำงานได้ครั้งละ 2000 เยน (ไม่มีค่าเดินทางให้นะเคอะ)
 
แค่ค่ารถก็หมดไปละครึ่งนึง
 
 
 
 
แล้วเด็กๆที่เพิ่งไปญี่ปุ่นอย่างอิฮั้น
 
ถ้าเก็บตัวอ่านหนังสืออยู่บนดอยตลอดก็คงไม่เป็นไรมากมาย (นี่คงเป็นแผนของรัฐบาลญี่ปุ่น)
 
 
แต่นี่ต้องเดินผ่านย่านแหล่งช้อป อุเมดะ ทุกครั้งที่จะไปทำงาน *0*
 
 
 
 
 
โอ้ววววเลยค่ะ โอ้ววววว กับอลังการงานสร้างของญี่ปุ่น 
 
กระเป๋าบ้าง รองเท้าบู๊ตบ้าง เสื้อบ้าง กระโปรงบ้าง ตุ๊กตาบ้าง อะไรบ้างๆๆๆๆๆ
 
 <