วันนี้ขอเล่าย้อนไปสมัยปีแรกที่มาญี่ปุ่นนะคะ
 
ตอนนั้นยังเป็นเด็กๆใสปิ๊ง ไปอยู่หอบนภูเขาที่โอซาก้า
 
 
 
เจอธรรมชาติเข้าไปเต็มๆ... กว่าจะผ่านมาได้นี่ สะบักสะบอมบอบช้ำมากมายทีเดียว
 
เป็นเพราะอะไร มาดูกัน...
 
 
 
 
 
คือตอนอิฮั้นอยู่บ้านที่เมืองไทยนะ
 
ที่บ้านมีแม่บ้านไง (ไม่ใช่คนพม่านะจ๊ะ)
 
 
 
 
ไม่ว่าจะสิงสาราสัตว์ แมง8ขา10ขา เรียกพี่แกทีเดียว พี่แกจัดการให้ได้หมด
 
มีอยู่ครั้งนึง มีค้างคาวมุดจากหลังคาเข้าไปในห้องนอนอิฮั้น (มันเข้าไปได้ไง - -)
 
 
 
 
พี่แกยังจับได้ด้วยมือเปล่า!! o_O
 
 
 
เป็นเรื่องอึ้งทึ่งสำหรับเด็กชาวกรุงอย่างอิฮั้นมากๆ (เกิดและโตที่กรุงเต๊บก๊ะ)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
ทีนี้ พอมาญี่ปุ่น หออิฮั้นก็อยู่ซะบนเขา ร่มรืน มีต้นไม้มากมาย
 
 (อยู่ในมหาลัยไกไดเก่าค่ะ เมืองมิโน ใครรู้จักบ้างเอ่ย)
 
 
 
และได้ข่าวว่าเจ้าของห้องอิฮั้นคนเก่าคือนักเรียนทุนชาวอินเดีย...หรือเนปาล หรืออะไรเทือกนั้น
 
และพี่แกชอบทำอาหารอินเดียด้วย (เกี่ยวกันมั้ยนิ? เกี่ยวมั้ง?? กลิ่นมันแรงนะ)
 
 
 
ภายใน2-3วันแรก อิฮั้นเจอมินิแมงสาบในห้องเป็นสิบค่ะ -.-
 
ย้ำว่าเป็นสิบจริงๆ!!!!! (อาจเป็นความจริงที่โหดร้ายสำหรับน้องๆที่อยากได้ทุนนี้มา เหอๆ)
 
 
 
เจอมันวิ่งอยู่บนพื้น สังสรรค์กันบนกำแพง
 
เกาะเพดานหย่อนใจ ย้ายมานอนในเก๊ะ เล่นเตะบอลในตู้(!?)
 
 
ฯลฯฯฯฯ อีกมากมาย ตามซอก ตามหลืบ ที่มันสรรหาจะไปซุกกัน
 
 
 
 
 
โอวววววว เห็นตอนแรกนี่ แทบจะเป็นลม T^T
 
แต่จะปล่อยไปก็กลัวมันจะบินเข้าปาก ตอนอิฮั้นนอนตอนกลางคืน (วิตกจริต!?)
 
 
เลยต้องหาอะไรแถวๆนั้นตีๆ ทุบๆ ไปทั้งๆที่ยังแหยงอยู่นั่นแหละ
 
กลายเป็นฆาตกรคดีต่อเนื่อง ฆ่าไปหลายศพมากๆๆๆๆๆๆ
 
 
 
 
ยังดีที่มันเป็นไซส์ "มินิ" ตัวแค่เท่าข้อนิ้วก้อย
 
และท่าทางมันจะบินไม่ได้ (ดีใจมากมายยยยยยยยยยยย)
 
 
 
 
 
 
เอาเป็นว่า ภายในเดือนแรกๆนี่ เพื่อนห้องข้างๆคงได้สะดุ้งเพราะเสียงกรี๊ดอิฮั้นหลายรอบอยู่
 
 
 
ตอนแรกๆก็กรี๊ดดดดดดด แล้ววิ่งหนี ไปตามเพื่อนๆมาช่วยกันล้างบาง
 
 
หลังๆนี่เริ่มเกิดอาการชาชินในจิตใจ ยัง กรี๊ดดดดดดดด อยู่ (เป็นซาวด์เอฟเฟค)
 
แต่เริ่มหาไอนู่นไอนี่มาจัดการมันด้วยตัวเองละ (ไม่อยากรบกวนเพื่อนบ่อยๆง่ะ)
 
 
 
 
สุดท้าย มีอยู่วันนึง อิฮั้นเปิดประตูจะเข้าห้อง
 
เปิดปุ๊บ เจอคุณมินิ 2 ตัว วิ่งต่อล้อต่อกระซิกกันอยู่หน้าประตู
 
เห็นกันจะๆเลย
 
 
 
ไม่ทันตั้งตัวมากมายยยยย แต่ก็กรี๊ดดดดดดดดดดด
 
แล้ววิ่งเข้าไป เอาเท้าที่ใส่รองเท้าแตะอยู่ เหยียบมันในทันที!!!!!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
คนเรา... มันต้องมีการพัฒนาค่ะ เหอๆๆๆๆๆ (จิตใจอิฮั้นคงด้านชาไปแล้ว T-T)
 
 
 
จากนั้น ห้องอิฮั้นคงสะอาดขึ้น ประกอบกับการล้างบางไม่ไว้หน้าของอิฮั้น
 
พวกคุณ "มินิ" เลยค่อยๆหายไปในที่สุด
 
 
 
 
 
 
 
 
ผ่านมา 1 ปี อิฮั้นได้เข้ากรุง มาอยู่ในเมืองโตเกียว
 
สบายใจ ไม่ค่อยเจอมันแล้วค่ะ...
 
 
 
 
 
 
อืม... เหมือนเรื่องจะจบลงด้วยดีเนอะ
 
 
 
 แต่เมื่อเช้าวานนี้
 
อิฮั้นตื่นมาเห็นจุดดำๆบ​นเพดาน ยังนึกเลยว่า ไปทำอะไรน้อ ทำไมมันไปเปื้อนตรงนั้นได้
 
 
 
พอหยิบแว่นมาใส่แล้วค่อยเห็นว่าเป​็นแมงสาบตัวเบ้อเริ่มๆๆๆๆๆ!!!!!
 
คราวนี้ไม่ มินง มินิ แล้ว มาแบบตัวเท่านิ้วโป้งเลยค่ะ!!!!!!
 
 
 
 
 
 
 
 
   
 ช็อคสุดๆ ทำไรไม่ถูก(นอกจากกรี๊ดดดดดดด ตามเคย)
 
 
วิชาทำใจดีสู้แมงสาบที่เคยฝึกมาสมัยโอซาก้าก็หายไปหมด
 
 แอบวิ่งไปหยิบสเปรย์มาฉีด แล้วพอมันดิ้นๆตกลงมาก็เอาไ​ม้ปัดเหวี่ยงออกไปนอกห้อง..​.
 
 
 
 
 
 
 
หลอนนนนนนนนนนนนนนนนนน มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
 
 
โดยเฉพาะตอนก่อนมันจะหมดแรงตกลงมา
 
มันขยับปีกหลายครั้งมาก ทำเหมือนจะบิน o[]o
 
 
 
 
 
 
 
หลอนนนนนนนนนนนนน มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
 
 
เป็นวินาทีที่ช้ำใจมาก ที่ต้องมาอยู่ญี่ปุ่นคนเดียวค่ะ T^T
 
เหอๆ... 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

น่ากลัว