เห็นหัวข้อแล้วอย่าเพิ่งเหวอ
 
ยังอยู่ในเรื่องสอบทุนเหมือนเดิมค่ะ 555
 
 
 
 
 
คืองี้...
 
 
พออิฮั้นสอบข้อเขียนผ่าน ขั้นต่อไปก็คือสอบสัมภาษณ์
 
 
 
 
 
วันที่สัมภาษณ์ก็โค-----ดจะตื่นเต้น
 
หัวใจเต้นแรง เหงื่อออก สายตาสอดส่อง เลิ่กลั่กๆ
 
 
 
 
แต่ทั้งๆที่ตื่นเต้นมากมาย อิฮั้นกลับไม่ค่อยได้เตรียมตัวอะไรไปเลย...
 
  
คือ... ไม่ค่อยได้คิดไปเผื่อว่า เค้าจะถามยังไงบ้าง
 
แล้วจะตอบอะไรบ้าง หรือ เราอยากจะพูดเรื่องอะไรบ้าง
 
 
 
 คิดง่ายๆลวกๆว่า เด๋วมันก็คงผ่านๆไป ง่ายๆ ไม่มีไรมั้ง
 
อารมณ์เหมือนจะไปคุยกับเพื่อนเล่นๆเลย...
 
(ทำไมอิฮั้นอินโนเซนต์ขนาดน้านนนน - -)
 
 
  
 
แต่พอโดนเรียกเข้าห้องไปสัมภาษณ์เข้า (เป็นคนแรกด้วย เพราะเลขที่ 02)
 
ก็เลยโดนลองของซะ...
 
 
 
เอิ่ม... พอเข้าไปในห้อง ก็เห็นว่ามีคนสัมภาษณ์ 5 คน
 
มีทั้งคนญี่ปุ่นและคนไทย ผู้ชายและผู้หญิงค่ะ
 
 
 
 
 
เข้าไปปุ๊บก็โดนถามว่า
 
 "อยากให้สัมภาษณ์เป็นภาษาอังกฤษหรือญี่ปุ่นครับ?"
 
 
 
อิฮั้นเคยไปญี่ปุ่นก็จริง แต่ก็ผ่านไปตั้ง 2 ปีแล้ว ลืมไปหมดแล้วววววว
 
 
หลังจากลังเลซักพัก ก็ตอบไปว่า
 
"ขอเป็นภาษาญี่ปุ่นละกันค่ะ" เพราะคิดว่า
 
ไหนๆก็ไหนๆแล้ว อุส่าพอมีความรู้ ไม่โชว์ตอนนี้แล้วจะไปโชว์ตอนไหนได้อีก!!
 
 
 
 
จากนั้น การสัมภาษณ์ด้วยภาษาญี่ปุ่นสุดกระท่อนกระแท่นของอิฮั้นก็เริ่มขึ้น
 
พวกคนสัมภาษณ์คนญี่ปุ่นนี่ถามกันใหญ่เลย
 
 
คงดีใจที่ได้คุยในภาษาของตัวเอง
 
 
 
และถึงอิฮั้นจะพูดไม่ค่อยได้
 
ก็ปนๆมั่วๆ อาโนเนะบ้าง ฟุดฟิดปะกิดผสมไปบ้าง พอๆตอบได้
 
 
 
 
  
ซักพัก คนสัมภาษณ์คนญี่ปุ่นคนนึง ก็เริ่มออกลาย
 
มารู้ทีหลังว่า เค้าเป็นเจ้าหน้าที่สถานฑูตที่มาจากญี่ปุ่นเลย ค่อนข้างใหญ่ทีเดียว
 
แต่อายุน่าจะเพิ่งราวๆ 30 ต้นๆนะ...
  
(จำได้คร่าวๆว่า เค้าหน้าเหมือนไก่... อือ อิฮั้นจำได้แต่อะไรแบบนี้แหละ 555)
 
 
 
 
 
เค้าถามเจาะจงมาก "คุณจะไปเรียนคณะบริหารเนี่ย อยากเรียนเอกอะไรครับ?"
 
  
อิฮั้นเรียน BBA อยู่แล้ว (คณะบริหาร ภาคภาษาอังกฤษ)
 
ก็เลยพอรู้ว่ามันน่าจะมีเอกอะไรบ้าง
 
 
 
 
ก็ตอบไป
 
"บัญชีค่ะ" (ตอนนั้น อิฮั้นเอกบัญชีพอดี)
 
 
 
ปีศาจไก่เริ่มออกฤทธิ์ ถามสวนกลับมาในทันที
 
"ถ้าไม่มีล่ะครับ?"
 
 
"งั้นมาร์เก็ตติ้งก็ได้ค่ะ"
 
"ไม่มีอีกครับ"
 
 
(กำแล้วสิ เหลืออีกอันเดียวที่รู้...) "งั้นก็ไฟแนนซ์ค่ะ"
 
"ไม่มีครับ!!"
 
 
 
 
 
ทั้งห้องเงียบฉี่... บรรยากาศมาคุมากกกกก
 
อิฮั้นจำไม่ได้แล้วว่ารอดจากสถานการณ์นั้นมาได้ไง
 
 
 
 
 
 
 
แต่จำเหตุการณ์นี้ และหน้านายปีศาจไก่ได้ฝังใจมากมาย...
 
เอามาเขียนการ์ตูนนี่อาจดูแล้วขำๆ
 
 
 
 
แต่ถ้าไปเจอของจริง รับรองขำไม่ออกค่ะ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
พอออกจากห้องสัมภาษณ์ปุ๊บ อิฮั้นปล่อยโฮเลยทีเดียว!!
 
แบบว่า บ๊ายบายญี่ปุ่น คงไม่ได้ไปหาแล้วล่ะ T^T
 
 
 
รู้ตัวว่าสัมภาษณ์แย่มากกกก ไม่ผ่านแน่นอน...
 
อันนี้ไม่ได้เป็นการถล่มตัวแต่อย่างใดด้วยนะคะ ร้องไห้ตลอดทางกลับบ้านเลย 
 
แบบว่า อุส่าฝ่าฟันมาได้ครึ่งทางแล้ว แต่ฝันสลายง่ะ
 
 
 
 
 
 
 
 
วันประกาศผลนี่ อิฮั้นไม่ได้ใส่ใจเลย
 
น้าเป็นคนเช็คเน็ตแล้วโทรมาบอกให้ไปดู ถึงจะรู้ว่า อิฮั้นสอบผ่าน!!!
 
  
 
 
 
คิดว่าที่ผ่านคงเป็นเพราะคะแนนสอบข้อเขียนอิฮั้นเยอะ
 
แล้วก็เคยมีประสบการณ์ไปอยู่ ไปเรียนต่างประเทศคนเดียว
 
แล้วก็รู้ภาษาญี่ปุ่นบ้าง ถึงผ่านมาได้
 
 
 
 
 
 
ดีใจมากมายยยยยยย จริงๆ
 
 แต่เข็ดคุณปีศาจไก่ไปอีกนาน - -
 
 
 
 
 
 
พอประกาศผล เค้าก็จัดงานกินเลี้ยงต้อนรับเด็กที่สอบผ่านที่สถานฑูต
 
 
เป็นงานแบบบุฟเฟต์ เดินๆไป กินไป คุยไป
 
 
 
 
 
แล้วทันใดนั้น คุณปีศาจไก่ก็เดินเข้ามาหาอิฮั้น o_O
  
แล้วพูดยิ้มๆว่า...
 
 
 
 
 
"วันนั้น ออกจากห้องไปแล้วร้องไห้รึเปล่า"
 
 
 
 
 
 
 !?
 
 
!?
 
 
 โอ้ววววววว หน้าอิฮั้นนี่ ยิ้มรับนะคะ
 
 
 
แต่ในใจนี่แทบจะดิ้นพราดๆๆๆ นี่แกกะจะแกล้งชั้นตั้งแต่แรกแล้วใช่มะ -*-