ได้เวลามาต่อกันแล้วค่ะ
 
ครั้งนี้ยาวหน่อย เป็นตอนก่อนจบตอน1ค่า
 
 
 
 
ปล. ตอนนี้ที่ญี่ปุ่น เล่มนี้ขายดีมากกกกก ขายได้เกิน 1 ล้านเล่มแล้วค่า 
 
ปล.(อีกที) นั่งแปลนานเกินไป พอกดอัพเอนทรี่ปุ๊บ มันล๊อกเอาท์เฉยเลย ที่แปลมา เกินครึ่งหาเกลี้ยง
ต้องนั่งแปลใหม่อีกรอบ T_T
 
 
 
 
สำหรับคนที่เพิ่งมา ย้อนกลับไปอ่านได้ตรงนี้
 
 
 
 
 
 
แนะนำตัวละครตรงนี้
 
"โฮโช เรย์โกะ" นักสืบหน้าใหม่ ลูกน้องสารวัตร
 
"สารวัตรคาซามัทสึริ" คุณชายที่จับพลัดจับผลูมาเป็นตำรวจ
 
"ทาชิโร่ ยูยะ" แฟนเก่าผู้ตาย
  
"โยชิโมโตะ ฮิโตมิ" ผู้ตาย
 
"สึกิมุระ เอริ" เพื่อนข้างห้องผู้ตาย
 
"คาวาฮาระ เคนซาคุ" พยานเบอร์1 เจ้าของตึกอพาร์ทเมนต์ ที่สวนกับผู้ตาย
 
"โมริทานิ ยาซึโอะ" พยานเบอร์2 นักศึกษาอยู่ชั้น2 ที่ได้ยินเสียงฝีเท้าคนร้าย
 
 
 
 
 
 
เริ่มตรงนี้เลยค่ะ...
 
 
 
 
"บทที่ 1-5: กรุณาถอดรองเท้าก่อนเข้าฉากฆาตกรรมด้วยนะครับ"
 
 
 
     หลังจากที่โฮโช เรย์โกะทานอาหารค่ำมื้อเบาๆ ซึ่งประกอบด้วยสลัดถั่วลันเตาใส่กุ้ง ซุปอาหารทะเล ไก่นึ่งซอสมะเขือเทศ และเนื้อแกะย่างโรสแมรี่เสร็จ เธอก็ไปนั่งพักผ่อนบนโซฟาในห้องโถงที่สามารถมองเห็นวิวตอนกลางคืนข้างนอกได้
 
     ในตอนกลางวันนั้น เรย์โกะจะพยายามแต่งตัวเรียบๆให้สมกับเป็นตำรวจ เธอจะใส่ชุดสูทกางเกงของยี่ห้อ burberry หรืออะไรจืดๆเทือกนั้นที่ดูเหมือนซื้อมาจากห้างแถวบ้าน เพราะเธอต้องการรักษาภาพพจน์ของตำรวจที่จริงจังเอาไว้ แต่เมื่อเธอกลับมาที่คฤหาสน์นี้ ส่วนใหญ่เธอจะพักผ่อนในชุดกระโปรงวันพีซที่ดูผู้ยิ้ง ผู้หญิงซะเป็นส่วนใหญ่ แม้แต่สารวัตรคาซามัทสึริเองก็เถอะ ถ้าได้มาเห็นเธอในชุดแบบนี้ก็คงคิดไม่ถึงว่านี่คือลูกน้องที่เขาเจออยู่ทุกวันหรอก ก็สารวัตรคาซามัทสึริไม่รู้ว่าเรย์โกะน่ะ คือลูกสาวคนเดียวของโฮโช เซย์ทาโร่ เจ้าของ "โฮโชกรุ๊ป" นี่นา
 
     "คุณผู้ชายท่านเป็นห่วงคุณหนูที่ไปเป็นตำรวจมากเลยนะครับ" พ่อบ้านเอ่ยขึ้นในขณะที่เทไวน์อายุเก่าแก่ลงในแก้วที่ทอประกายแสงราวกับอัญมนี "ท่านคิดเป็นห่วงไปต่างนานาว่า ตอนนี้คุณหนูจะกำลังยิงปืนสู้กับคนร้ายอยู่ตรงแม่น้ำทามะรึเปล่า รึว่ากำลังถือกระเป๋าที่ใส่เงินค่าไถ่วิ่งไปทั่วเมืองคุนิตาจิ รึว่ากำลังขับรถไล่ตามจับคนร้ายอยู่ตรงถนนฟุจู ท่านเป็นกังวลจนไม่เป็นอันทำงานเลยล่ะครับ"
 
     "งั้นเหรอ" ถ้ามีจินตนาการโอเวอร์เลยเถิดขนาดนี้ อย่าว่าแต่ทำงานเลย แค่จะใช้ชีวิตปกติธรรมดายังไม่ได้เลยมั้ง... น่าพาไปหาหมอจริงๆ ยุ่งยากจังแฮะ "ไปบอกคุณพ่อนะว่าฉันไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องห่วง งานที่ฉันทำอยู่ตอนนี้ ไม่มีเรื่องที่เกี่ยวกับการยิงปืน เงินค่าไถ่ หรือการขับรถไล่ตามคนร้ายหรอก แค่คดีฆาตกรรมธรรมดาๆที่แปลกไปนิดหน่อยเท่านั้นเอง"
 
     "แปลกไปนิดหน่อยเหรอครับ?"
 
     "ก็ผู้ตายใส่รองเท้าอยู่ตอนที่ถูกฆ่าน่ะสิ--- อะ แต่ถ้าเดาว่าศพถูกแบกเข้ามาในห้องหลังจากตายแล้ว ก็คงไม่แปลกอะไรหรอก แต่ก็ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมถึงต้องอุตส่าห์ย้ายศพมาด้วยนะ แล้วแรงจูงใจในการฆ่าโยชิโมโตะ ฮิโตมิก็ยังไม่กระจ่างชัดด้วย--- เธอพอจะเอะใจอะไรบ้างมั้ย คาเกยามะ?"
 
     "ไม่ครับ ด้วยคำอธิบายแค่นี้ ผมไม่เข้าใจเลยแม้แต่นิดเดียว" พ่อบ้านขอโทษด้วยการส่ายหน้าช้าๆ แต่ดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังแว่นนั้นกลับเป็นประกายขึ้นมา "แต่ถ้าคุณหนูจะยอมเสียเวลาอธิบายรายละเอียดของคดีให้ผมฟังมากกว่านี้ ความเห็นของผมอาจจะสามารถช่วยอะไรคุณหนูได้บ้างก็ได้"
 
     เรย์โกะประหลาดใจไม่น้อยที่คาเกยามะพูดเช่นนี้ คาเกยามะเป็นพ่อบ้านที่ยังหนุ่ม และเพิ่งเริ่มทำงานที่คฤหาสน์โฮโชได้แค่เดือนเดียว เพราะงั้นจะพูดว่าเรย์โกะรู้จักเขาดีก็คงไม่ได้ แต่เขาก็เป็นผู้ชายที่มีท่าทางสุขุมและเอาจริงเอาจังอยู่เสมอ แถมยังดูท่าทางจะไม่ค่อยชอบออกความเห็นหรือแสดงความรู้สึกอะไรด้วย อย่างน้อยๆดูแล้วก็คงไม่ใช่ผู้ชา