ตั้งแต่ครูอนุญาติให้เอาคอมเข้าห้องเรียนได้ (เพื่อจดโน๊ต ดูพาวเวอร์พอยนท์ ฯลฯ)
 
ห้องเรียนก็บัดซบขึ้นอย่างเห็นได้ชัด...
 
 
 
จากที่เคยก้มหน้าก้มตา จดโน๊ตยิกๆๆ
 
กลายเป็นก้มหน้าก้มตา พิมพ์แต๊กๆๆๆๆ แทน
 
 
 
 
แต่พิมพ์อะไร ไม่มีใครรู้
 
 
 
 
เอริจัง พิมพ์ที่อยู่ เพื่อสั่งซื้อเสื้อผ้า
 
ก็ไม่มีใครรู้
 
 
 
เคนจัง พิมพ์ฆ่าปีศาจ ในเกมพิมพ์ดีดออนไลน์
 
ก็ไม่มีใครรู้
 
 
 
 
 
ส่วนอิฮั้น... พิมพ์ๆๆๆลงในบล๊อก...
 
 
เก๊าะ ไม่มีใครรู้
 
 
นี่เป็นคำอธิบายว่า... ทำไมบางทีอิฮั้นอัพบล๊อกกลางวันแสกๆได้
 
กร๊ากกกกกกก
 
 
 
 
ปล. มีโกหกอยู่ประโยคนึงข้างบนนี้ รู้มั้ยว่า ตรงไหน?
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"จากที่เคยก้มหน้าก้มตา จดโน๊ตยิกๆๆ"
 
 
คือ ก่อนที่จะเล่นคอมได้
 
พวกเราก็วาดตัวประหลาดมาสู้กันในชีทอยู่แล้วค่ะ
 
 
อาจจะมีแต่เอริจัง ที่ยังจดโน๊ตอยู่
 
 
 
 
นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกของเด็กมหาลัยที่นี่
 
 
 
 
ห้องเรียนสำหรับนักเรียน 300 คน
 
มีคนมาซัก 100 คน
 
 
มีคนนั่งแถวหน้า ตั้งใจฟัง หูตั้ง ตาแป๊ว ซัก 10 คน
 
 
ที่เหลือก็กระจายๆไปทั่วๆ
 
 
 
นอนบ้าง
 
เล่นเกม DS บ้าง
 
จิ้มมือถือเล่นบ้าง ฯลฯ
 
 
 
...
 
(ทั้งหมดนั่น อิฮั้นทำมาหมดแร้ว คริๆ)
 
 
 
คือเด็กที่นี่ ส่วนใหญ่คิดว่ามหาลัยดังๆก็เหมือนเส้นชัย
 
พอวิ่งเข้าไปได้ ก็จบละ
 
ที่เหลือก็วิ่งอ่อยๆ ให้ไปถึงที่พัก
 
 
บางคนถึงกับกลิ้งไปก็มี - -
 
 
 
เพื่อนอิฮั้นเองค่ะ จบด้วยเกรดเฉลี่ย 0.5 (โอ้ววว เหลือเกรดไว้ทำไมนั่น)
 
 
อีกคนนี่เลย มันไม่มาสอบไฟนอลวิชา 8 หน่วยกิตที่เรียนมาทั้งปี
 
พอเพื่อนๆโทรไปหามันก่อนเริ่มสอบ..... "กรุนอนอยู่ โทรมาทำไม ง่วง -*-"
 
 
 
 
ทำให้น่าคิดจริงๆว่า
 
มหาลัยญี่ปุ่น มีไว้เพื่ออะไร???
 
 
 
 ปล. นี่เป็นสายศิลป์น่ะค่ะ
 
ถ้าเป็นสายวิทย์ หรืออะไรที่เป็นวิชาชีพอย่างแพทย์หรือไรงี้
 
คิดว่าเด็กเค้าคงตั้งใจเรียนกว่านี้
 
 
 คิดว่านะ...
 
 

Comment

Comment:

Tweet

เป็นนะคะ เวลาเรียนคอมพ์
ไอเราก็แอบแนบเนียนเปิดๆบล็อก เที่ยวเว็บค่ะ กร๊ากกกcry

#50 By Aki_Runava on 2011-10-28 12:08