ล่วงเลยมาอีกพักใหญ่ แล้วก็ได้เวลากลับมาเจอคุณหนูเรย์โกะอีกแล้ว
 
ค่อยๆมาทีละดุ้น 555
 
 
 
 (ทำไมรู้สึกเหมือนยาเสพย์ติดเลยวุ้ย ค่อยๆให้ทีละน้อย - -)
 
ไม่ได้ตั้งใจกั๊กนะคะ มีแรงแปลแต่ละที ได้เท่าที่เห็นที่แหละค่ะ มันใช้พลังสมองน่าดูอยู่เหมือนกัน ><
 
 
 
สำหรับคนที่เพิ่งมา ย้อนกลับไปอ่านได้ตรงนี้
 
 
 
 
แนะนำตัวละครตรงนี้
 
"โฮโช เรย์โกะ" นักสืบหน้าใหม่ ลูกน้องสารวัตร
 
"สารวัตรคาซามัทสึริ" คุณชายที่จับพลัดจับผลูมาเป็นตำรวจ
 
"ทาชิโร่ ยูยะ" แฟนเก่าผู้ตาย
  
"โยชิโมโตะ ฮิโตมิ" ผู้ตาย
 
"สึกิมุระ เอริ" เพื่อนข้างห้องผู้ตาย
 
"คาวาฮาระ เคนซาคุ" พยานเบอร์1 เจ้าของตึกอพาร์ทเมนต์ ที่สวนกับผู้ตาย
 
"โมริทานิ ยาซึโอะ" พยานเบอร์2 นักศึกษาอยู่ชั้น2 ที่ได้ยินเสียงฝีเท้าคนร้าย
 
 
 
 
 
 
 "บทที่ 1-4: กรุณาถอดรองเท้าเวลาเข้าฉากฆาตกรรมด้วยนะครับ"
 
    
 
     หลังจากที่สารวัตรคาซามัทสึริกับโฮโช เรย์โกะคุยกับทาชิโร่ ยูยะเสร็จ ตำรวจทั้งสองก็ไปพบกับเพื่อนที่ไปตกปลาด้วยกันกับทาชิโร่ ยูยะ เพื่อยืนยันคำให้การของเขา และก็ได้บทสรุปว่า คำให้การของทาชิโร่ ยูยะสมบูรณ์แบบจริงๆ
 
     เมื่อกลับไปถึงกรมตำรวจคุนิตาจิตอนที่ฟ้าได้มืดสนิทแล้ว ตำรวจทั้งสองก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้แล้วเงียบอยู่อย่างนั้น ทั้งคู่ไม่มีแรงเหลือพอที่จะมาถกเถียงคดีกันอีกแล้ว แต่ในที่สุด เสียงอันอ่อนโรยของสารวัตรคาซามัทสึริก็แทรกผ่านบรรยากาศหนักอึ้งนั่นขึ้นมา
 
     "เฮ้อ ตกลงวันนี้เราก็รู้แค่ว่านายทาชิโร่ ยูยะที่ดูท่าทางน่าสงสัยที่สุดนั่น ไม่ใช่คนร้ายแน่นอนสินะ แบบนี้พรุ่งนี้เราก็ต้องกลับไปเริ่มต้นสืบคดีกันใหม่ตั้งแต่แรกล่ะสิ... อ้อ โฮโชคุง" สารวัตรคลายปมเนคไทออก พร้อมทั้งหันไปทางเรย์โกะ
 
     "วันนี้เธอกลับบ้านได้แล้วล่ะ เมื่อวานนี้เธอก็ค้างที่กรมนี่ไม่ใช่เหรอ ทำงานมากไปเดี๋ยวผิวเสียนะจ๊ะ คุณหนู"
 
     "ค่ะ..." ถึงจะดีใจที่สารวัตรยังอุตส่าห์เป็นห่วง แต่ก็ยังไม่ชอบให้มาล้อกันว่า "คุณหนู" อยู่ดี อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เรย์โกะก็ไม่มีแรงจะมาต่อล้อต่อเถียงกับสารวัตรอีกแล้ว เรย์โกะคงเหนื่อยมากแล้วจริงๆนั่นแหละ
 
     "งั้นวันนี้ก็ขอตัวกลับก่อนละนะคะ"
 
     "อืม งั้นเดี๋ยวผมเอารถจากัวร์ผมไปส่ง..."
 
     "ไม่ต้องหรอกค่ะ!"
 
     เสียงของเรย์โกะที่ปฏิเสธอย่างแข็งขัน  ทำให้สารวัตรคาซามัทสึริที่กำลังจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ ล้มตีลังกาไปข้างหลังพร้อมทั้งเก้าอี้เลย
 
 
****************************
 
 
 
     โฮโช เรย์โกะเดินออกมาจากกรมตำรวจคุนิตาจิคนเดียว ถึงแม้ว่าคุนิตาจิจะเป็นเมืองสุดเก๋ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสงบเรียบร้อย และเป็นเมืองที่อยู่ติดกับรถไฟสายกลางโตเกียว(สายจูโอ)ที่น่าอยู่เมืองหนึ่งเลยทีเดียวก็ตาม (ขอสารภาพว่า เมืองที่อิฮั้นอยู่ก็เมืองนี้แหละ บังเอิญจริ๊งงงงง) หน่วยงานราชการต่างๆอย่างเช่นที่ว่าการเขต กลับไปอยู่ติดสายรถไฟนัมบุซะนี่ ดังนั้น การจะถือว่าเมืองนี้อยู่ติดรถไฟสายนัมบุก็คงไม่ผิดนัก เพียงแต่ชาวเมืองคุนิตาจิคงไม่ค่อยชอบใจซักเท่าไหร่ (สายนัมบุเป็นสายบ้านนอกมากค่ะ... ใครบังเอิญอยู่แถวนั้น ต้องขออภัยด้วย ><) มันก็เป็นแค่ปัญหาเรื่องภาพพจน์แหละ แต่ เอ้อ เรื่องนั้นช่างมันเถอะ...
 
     เรย์โกะชำเลืองมองตึกที่ว่าการเขตด้วยหางตา แล้วเดินต่อไปทางสถานียะโฮ(เป็นสถานีสายนัมบุ) สายลมเย็นๆที่บ่งบอกถึงตัวตนของฤดูใบไม้ร่วงทำให้ร่างกายที่เหนื่อยล้ารู้สึกดีเหลือเกิน แต่ในหัวของเรย์โกะกลับเต็มไปด้วยเรื่องของคดีที่ยังไขไม่ออกคดีนี้ ถ้าทาชิโร่ ยูยะไม่ใช่คนร้าย คดีฆาตกรรมโยชิโมโตะ ฮิโตมิครั้งนี้ อาจจะยาก