โฮ่ยยยยยยย ได้ฤกษ์มาต่อกันละ
 
 
ใครเพิ่งมา ย้อนไปอ่านตอน 1-1 กับ 1-2 ได้ที่นี่เลยค่า
 
 
 
 
 
ย่อๆตัวละครไว้ให้ เผื่อใครจำไม่ได้
 
"โฮโช เรย์โกะ" นักสืบหน้าใหม่ ลูกน้องสารวัตร
 
"สารวัตรคาซามัทสึริ" คุณชายที่จับพลัดจับผลูมาเป็นตำรวจ
 
"ทาชิโร่ ยูยะ" ความสัมพันธ์กับผู้ตาย/คดี ยังไม่เปิดเผย
 
"โยชิโมโตะ ฮิโตมิ" ผู้ตาย
 
"สึกิมุระ เอริ" เพื่อนข้างห้องผู้ตาย
 
"คาวาฮาระ เคนซาคุ" พยานเบอร์1 เจ้าของตึกอพาร์ทเมนต์ ที่สวนกับผู้ตาย
 
"โมริทานิ ยาซึโอะ" พยานเบอร์2 นักศึกษาอยู่ชั้น2 ที่ได้ยินเสียงฝีเท้าคนร้าย
 
 
 
 
 
 
 
"บทที่ 1-3: กรุณาถอดรองเท้าเวลาเข้าฉากฆาตกรรมด้วยนะครับ"
 
 
     หลังจากที่ตำรวจทั้งสองทำการสอบปากคำพยานทั้งหมดเสร็จ ทั้งคู่ก็เดินกลับไปที่ชั้น 3 ซึ่งเป็นที่เกิดเหตุอีกที ระหว่างที่กำลังเดินขึ้นบันไดไปพร้อมกับสารวัตร เรย์โกะก็โพล่งถามขึ้นมา
 
     "เสียงฝีเท้าที่โมริทานิ ยาซึโอะได้ยิน จะเป็นเสียงคนร้ายวิ่งหนีจริงๆรึเปล่าคะเนี่ย"
 
     "ตอนนี้ยังเร็วเกินไปที่จะเหมาเอาแบบนั้นนะ โฮโชคุง อาจจะเป็นใครก็ได้ที่ไม่เกี่ยวกับคดีเลย แต่ดันทะเล่อทะล่าวิ่งลงมาในช่วงเวลาที่เกิดเหตุพอดีก็ได้"
 
     ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ข้อมูลต่างๆคงเอามาประเมินได้ยากน่าดู แต่มันก็มีความเป็นไปได้ที่เหตุการณ์แบบนั้นจะเกิดขึ้นจริงๆ
 
     "แต่ว่านะสารวัตร คำให้การของคาวาฮาระ เคนซาคุคงเป็นกุญแจสำคัญเลยสินะคะ ที่ว่าผู้ตายโยชิโมโตะ ฮิโตมิที่เพิ่งกลับมาถึงตึก ได้เดินสวนกับเขาพอดีที่หน้าตู้รับจดหมายตอนประมาณ 6 โมงเย็น นี่หมายความว่าผู้ตายยังมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนั้น ซึ่งก็แปลว่าเธอถูกฆ่าหลังจากนั้นทันที พูดให้ละเอียดก็คือ เธอเดินขึ้นไปที่ชั้น 3 ผ่านทางเดินและตรงไปที่ห้อง 304 ของเธอ และในช่วงเวลาสั้นๆที่เธอกำลังจะถอดรองเท้าบู๊ทออกตรงพื้นหน้าห้อง เธอก็ถูกฆ่าตาย จากนั้นคนร้ายก็เอาศพไปไว้ในห้องข้างใน สรุปว่าเรื่องคงเป็นแบบนี้ใช่มั้ยคะ สารวัตร"
 
     ถ้าดูจากความจริงที่ว่า ผู้ตายถูกฆ่าในห้องด้านใน ทั้งๆทียังสวมรองเท้าบู๊ทอยู่ การวิเคราะห์คดีแบบนี้ก็ดูไม่ผิดแปลกอะไร แต่สารวัตรคาซามัทสึริกลับหัวเราะฟืดทางจมูก ราวกับจะเย้ยเรย์โกะ
 
     "ฮึฮึ จะใช่แบบนั้นจริงรึเปล่านะ โฮโชคุง" (มันน่าตบเสียนี่กระไร -*- ... ความเห็นผู้แปลค่ะ เอิ๊กกก)
 
     แล้วสารวัตรก็เริ่มเค้นประสบการณ์และความรู้ต่างๆที่ได้สั่งสมมาตามวัย เขาเริ่มอธิบายการวิเคราะห์คดีในแบบของเขาให้ฟังพร้อมกับสร้างรอยย่นลึกๆขึ้นตรงหว่างคิ้ว
 
     "ลองสมมติว่าคนร้ายฆ่าโยชิโมโตะ ฮิโตมิในห้องนะ แต่เขาเอารองเท้าบู๊ทไปใส่ให้ผู้ตายทีหลัง เพื่อให้พวกเราคิดว่าเขาฆ่าผู้ตายที่อื่น ทำให้การสืบสวนคดียากขึ้น ผมว่าสมมติฐานข้อนี้ก็มีความเป็นไปได้สูงอยู่เหมือนกันนะ"
 
     "ไม่หรอก เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ สารวัตร" เรย์โกะโต้กลับในทันที "การเอารองเท้าบู๊ทใส่ให้ศพเนี่ย ไม่ได้ง่ายอย่างที่พูดหรอกนะคะ แถมรองเท้าที่ผู้ตายใส่อยู่ ก็เป็นบู๊ทแบบที่ต้องผูกเชือกรองเท้าด้วย รองเท้าแบบนั้นน่ะ แค่ใส่ด้วยตัวเองยังใส่ยากเลย ถ้าคนร้ายคิดจะเอาไปใส่ให้ผู้ตาย คงลำบากน่าดูเลยล่ะค่ะ ฉันไม่คิดว่าคนร้ายที่ลงมือฆ่าคน จะยอมทำเรื่องลำบากยุ่งยากอย่างนี้แน่ๆค่ะ"
 
     "นั่นสิ ผมก็คิดเหมือนกันเลย" สารวัตรคาซามัทสึริใส่เกียร์ถอยทันที "คงไม่มีคนร้ายคนไหนงี่เง่าถึงขนาดเอารองเท้าบู๊ทไปใส่ให้ผู้ตายหรอก ถ้าเขาทำแบบนั้น ตอนที่เราตรวจพิสูจน์ศพก็คงจะเจออะไรแปลกๆน่าสงสัยไปแล้วล่ะ ถูกต้องแล้ว การใส่รองเท้าบู๊ทให้ผู้ตายหลังจากลงมือฆ่าแล้วเป็นไปไม่ได้แน่นอน ใช่มั้ย โฮโชคุง"
 
     "........ค่ะ เป็นอย่างที่สารวัตรพูดจริงๆค่ะ"
 
     แล้วอีตาหน้าทะเล้นคนไหน ที่เพิ่งขมวดคิ้วพร้อมกับพูดว่า "คิดว่ามีความเป็นไปได้สูง" เมื่อราวๆ 60 วิที่ผ่านมานี่ล่ะยะ? เรย์โกะได้แต่ส่ายหน้าให้กับการเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็วของสารวัตรคาซามัทสึริ
 
     หลังจากคุยกันไปคุยกันมา ในที่สุดทั้งคู่ก็กลับมาถึงห้อง 304 ที่เกิดเหตุจนได้ เมื่อมาถึง ก็มีตำรวจคนหนึ่งรีบวิ่งมาหาสารวัตรคาซามัทสึริราวกับว่าเขารอสารวัตรมาโดยตลอด
 
     "เราเจอสิ่งของพวกนี้อยู่ในลิ้นชักโต๊ะคอมของผู้ตายด้วยครับ"
 
     มันคือรูปถ่าย 1 ใบ กับลูกกุญแจ 1 ดอก และกุญแจดอกนั้นก็ไม่ใช่ของอพาร์ทเมนต์นี้ซะด้วย เพราะถึงแม้ว่าอพาร์ทเมนต์ตึกนี้จะเก่ามาก แต่กุญแจประตูที่ใช้ก็เป็นรุ่นใหม่ล่าสุดที่มีความปลอดภัยสูง กุญแจดอกนี้ต่างจากของที่อพาร์ทเมนต์นี้ใช้โดยสิ้นเชิง
 
     "ไหน ดูหน่อยซิ" สารวัตรคาซามัทสึริยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆภาพถ่ายอย่างสนใจ "นี่เป็นรูปคู่ของโยชิโมโตะ ฮิโตมิกับผู้ชายนี่นา งี้นี่เอง ผู้ตายมีแฟนอยู่สินะ ถ้างั้นกุญแจนี้ก็คงเป็นของบ้านแฟนคนนั้นล่ะสิ หึหึ ชักน่าสนใจขึ้นมาแล้วสิ"
 
     แม้แต่เรย์โกะเองก็เข้าใจว่าสารวัตรคาซามัทสึริอยากจะบอกอะไร เป็นอย่างที่คาดกันไว้ในตอนแรกเลยว่า โอกาสที่ผู้ร้ายในคดีนี้จะเป็นผู้ชายมีสูงมาก แถมเหตุการณ์เรื่องรักๆใคร่ๆก็เป็นแรงจูงใจในการฆาตกรรมได้อย่างง่ายดายเลยทีเดียว
 
     "โดยทั่วไป แฟนผู้ตายก็เป็นผู้ต้องสงสัยเบอร์ 1 อยู่แล้วนี่นะ" สารวัตรคาซามัทสึริพูดอย่างอารมณ์ดีพลางดูรูปในมือ "ก่อนอื่น เราลองไปถาม สึกิมุระ เอริดูดีกว่า" แล้วเขาก็วิ่งออกจากห้องไป
 
     พอสึกิมุระ เอริได้เห็นรูปเจ้าปัญหานั้น เธอก็โพล่งออกมาทันที "อ๊ะ คนนี้นี่เอง!" ดูท่าทางว่าเธอจะจำชายในรูปได้ "เขาคือพนักงานในบริษัทที่ฮิโตมิจังได้ไปทำงานด้วยจนถึงเมื่อครึ่งปีก่อน รู้สึกจะชื่อ ทาชิโร่... ทาชิโร่ ยูยะล่ะมั้ง"
 
 
*************************************
 
 
 
     ด้วยเหตุนี้เอง ในวันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันอาทิตย์ สารวัตรคาซามัทสึริกับโฮโช เรย์โกะก็เลยได้ไปหาทาชิโร่ ยูยะถึงห้องที่แมนชั่น แล้วทั้ง 3 ก็ได้มานั่งคุยกันที่ร้านกาแฟใกล้ๆ
 
     ทาชิโร่ ยูยะ อายุ 33 ปี ทำงานแผนกบริหารทั่วไปที่บริษัทขนาดกลางแห่งหนึ่งซึ่งเป็นผู้ผลิตเครื่องกลต่างๆ เขาเป็นพนักงานหนุ่มอนาคตไกล และได้เป็นถึงหัวหน้าฝ่ายแม้จะยังอายุน้อย พอมองดูเขาใกล้ๆ ก็จะเห็นได้ว่าหน้าตาเขาดีใช้ได้เลย  แบบนี้คงเป็นพวกที่ป๊อบในหมู่สาวๆสินะ เรย์โกะก็เห็นว่าไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรถ้าพนักงานชั่วคราวอย่างโยชิโมโตะ ฮิโตมิจะชื่นชมในรูปและตำแหน่งการงานที่บ่งบอกถึงความสามารถของชายคนนี้ แต่แน่นอนว่าเรย์โกะไม่ปลื้มกับหน้าตาหรือตำแหน่งแค่นี้แม้แต่นิดเดียว แหม ถ้าแค่นี้เธอก็หลงแล้วล่ะก็ เธอคงไม่มีทางทำงานเป็นคู่หูกับทายาทของ "คาซามัทสึริ มอเตอร์ส" ได้แน่
 
     ในขณะที่อีก 2 คนกำลังจะสั่งกาแฟเบลนด์อย่างง่าย เพื่อหลีกเลี่ยงบรรยากาศยุ่งยากในการสั่งอาหาร สารวัตรคาซามัทสึริก็แทรกเข้ามา แล้วจัดการสั่ง "บลูเมาน์เทน สเปเชียล ซีเล็ค" มา 3 แก้วแทน จากนั้นเขาก็เริ่มยิงคำถามโดยไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลย
 
     "สรุปว่า คุณยอมรับว่าคุณเคยคบหากับโยชิโมโตะซังมาก่อนสินะครับ ยูยะซัง"
 
     "ครับ ยอมรับครับ ผมเริ่มคบกับเธอ (เมื่อกี้พิมพ์ผิดเป็น "ตบกับเธอ"... กร๊ากกก)ตั้งแต่เมื่อ 1 ปีที่แล้ว พอเธอถูกส่งตัวมาทำงานที่บริษัทผม เราก็สนิทกันแทบจะทันทีเลย แต่เราก็เลิกกันเมื่อครึ่งปีก่อน ไม่มีเหตุผลพิเศษอะไรหรอกครับ คบๆแล้วมันก็เลิกกันไปเองน่ะ พนักงานชั่วคราวอย่างเธอจะถูกส่งไปทำงานที่แต่ละบริษัทเป็นเวลาครึ่งปี พอเธอย้ายไปบริษัทอื่น เราก็เลยห่างๆกันไป"
 
     "อย่างนี้นี่เอง แต่ถ้าเป็นอย่างที่คุณว่า ทำไมโยชิโมโตะซังถึงเก็บรูปของคุณไว้อย่างดีเลยนะ ไม่สิ ไม่ใช่แค่รูปถ่ายเท่านั้นหรอก เธอยังเก็บสิ่งนี้ไว้ด้วย"
 
     แล้วสารวัตรคาซามัทสึริก็ยื่นกุญแจไปที่ปลายจมูกทาชิโร่ ยูยะ
 
     "ทาชิโร่ซัง บางทีกุญแจดอกนี้อาจจะเป็นกุญแจห้องคุณก็ได้นะ" (น่าตบเหลือเกิ๊นนน - -)
 
     ทาชิโร่มองกุญแจนั่นแค่แวบเดียวแล้วก็ยอมรับออกมาทันที "ก็คงจะใช่แหละครับ แล้วมันทำไมเหรอครับ"
 
     "ถ้างั้นผมจะถามตรงๆเลยละกันนะ คุณกับโยชิโมโตะซังเคยมีความสัมพันธ์กันลึกซึ้งถึงขนาดที่ได้แลกกุญแจห้องกัน คุณเพิ่งบอกว่าพวกคุณเลิกกันไปแล้ว แต่ว่าในความเป็นจริง พวกคุณยังคบกันอยู่สินะครับ เพราะงั้นเธอถึงยังเก็บกุญแจห้องคุณไว้อยู่ ใช่มั้ยล่ะครับ?"
 
     "ไม่ใช่นะครับ" ทาชิโร่ ยูยะที่มีท่าทีสงบมาตลอดเพิ่่งขึ้นเสียงเป็นครั้งแรก "ใช่ ผมเคยแลกกุญแจกับเธอ แต่ที่เธอยังมีกุญแจของผมอยู่ ก็เพราะหลังจากที่เราเลิกกัน ผมก็ไม่มีโอกาสขอมันคืนซักที ก็เลยปล่อยเรื่องค้างไว้อยู่แบบนี้ล่ะครับ เรื่องแบบนี้ก็ไม่เห็นแปลกตรงไหนนี่ แถมต่อให้พวกผมยังคบกันอยู่อย่างที่คุณตำรวจว่าจริงๆ แล้วคุณตำรวจจะว่ายังไงเหรอครับ? จะบอกว่าผมเป็นคนฆ่าเธองั้นเหรอครับ?"
 
     ถึงแม้เรย์โกะจะคิดว่า ทำไมยอมต่อให้เร็วจัง แต่เธอก็ดีใจที่ท่าทางจะคุยจบได้เร็วกว่าที่คิด
 
     "ใจเย็นๆสิครับ พวกเราเองก็ไม่ได้สงสัยอะไรคุณหรอกนะ" สารวัตรคาซามัทสึริพูดเกลี้ยกล่อมด้วยคำพูดที่ถูกยกมาใช้ประจำในสถานการณ์แบบนี้ จากนั้นจึงถามคำถามสำคัญต่อว่า "จะว่าไปนะ ทาชิโร่ซัง เมื่อเย็นวานนี้คุณอยู่ที่ไหนเหรอ"
 
     "จะมาสืบดูข้อแก้ต่างของผมสินะ เฮอะ ก็เอาสิ จะว่าโชคดีก็ได้นะ เพราะเมื่อเย็นวานผมนั่งตกปลากับเพื่อนที่บริษัทตลอดเลย เราไปที่หาดโชนันตรงฮิราสึกะน่ะครับ พวกเรานั่งรถเพื่อนแล้วออกเดินทางกันตั้งแต่เที่ยง กว่าจะถึงฮิราสึกะก็บ่าย 3 แล้ว จากนั้นเราก็ตกปลากันจนดึกเลยครับ"
 
     "อืม ตกปลาจนดึกเลยสินะ" น้ำเสียงของสารวัตรคาซามัทสึริเริ่มเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะ "ถ้างั้นเมื่อวานคุณคงลำบากน่าดูเลยสิ ก็ที่ฮิราสึกะน่ะ ฝนตกหนักจนตกปลาไม่ได้เลยนี่นา"
 
     "ฮะๆๆ คุณสารวัตรครับ ถึงจะวางกับดักล่อผมก็ไม่สำเร็จหรอก จริงอยู่ที่พยากรณ์อากาศเมื่อวานนี้น่ะ บอกว่าฝนจะตกตอนเย็นทั่วภาคพื้นแถบคันโต แต่พยากรณ์อากาศทายพลาดอย่างจังเลย ที่ฮิราสึกะน่ะ ไม่มีฝนตกเลยแม้แต่หยดเดียว ที่คุนิตาจิเองก็ยังไม่ตกเลยนี่ครับ เนอะ คุณสารวัตร"
 
     "อ้าวเหรอ เออ จะว่าไปก็จริงนะ"
 
     "ใช่มั้ยล่ะครับ เมื่อวานผมสนุกกับการตกปลาจริงๆ แล้วคืนนั้นเราก็นอนในรถกันเลย ผมเพิ่งกลับมาถึงคุนิตาจิเมื่อเช้านี้เอง แน่นอนว่าผมอยู่กับเพื่อนตลอดเลยล่ะครับ เออ จะว่าไป โยชิโมโตะ ฮิโตมิน่ะ ถูกฆ่าตอนกี่โมงเหรอครับ"
 
     ทาชิโร่ ยูยะถามกลับราวกับว่ารู้ตัวแล้วว่าเขาเป็นผู้ชนะ ทางด้านสารวัตรคาซามัทสึริที่ทายพลาดเป้าอย่างจังนั้น ก็ทำได้แค่ซดกาแฟที่ถูกยกมาเสิร์ฟอย่างไม่สบอารมณ์เท่านั้นเอง
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ฮ้า เหนื่อยแหะ วันนี้พอแค่นี้ก่อนค่า
 
ตัวละครออกมาเกือบครบละ (เหลือแค่พ่อบ้านเจ้าปัญหาที่จะมาช่วยไขคดีนี่ล่ะ)
 
 
 
 
 
 
รู้ยังว่า คนร้ายคือครายยยยยยยยย อิอิ
 
ปล. ข้อมูลออกไปหมดแล้ว ถ้าโคนันอ่านมาถึงตอนนี้ มันคงหัวเราะ หึหึ แล้วก็ยิ้มเย้ยๆแน่เรยยยยยย
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ตาสารวัตรดูกวนๆ ได้ใจ แต่ก็เป็นตำรวจประเภทที่ไม่น่าหมันไส้นะคะ อย่างน้อยก็ยังพอจะดูมีกึ๋นอยู่บ้าง

#11 By อคาชา+นะโอ on 2011-05-31 11:59

อยากอ่านต่อเร็วๆจัง

#10 By ccpucca (101.108.121.218) on 2011-05-27 11:43

ตามใจจดใจจ่อทุกตอนเลยค่ะ

#9 By Nicky on 2011-05-26 22:33

ติดตามอ่านอยู่นะ ชอบมากเลย

ถึงเม้นท์จะไม่เยอะเท่า"นอกเรื่อง"หรือ"ลัลล้า"
แต่ก็เป็นเม้นท์คุณภาพนะเออ
double wink

#8 By frax on 2011-05-20 12:07

ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว (โคนันมาช่วยแล้ว ฮ่า)

#7 By ป้าแอ๊นจ้า on 2011-05-20 01:38

อา...สารวัตรเนี่ย มาเป็นสารวัตรได้ยังไงกันคะ??
ไม่อยากจะเชื่อเลยคนแบบนี้ จะไหวเร้อ~~

พอจะเดาๆ คนร้ายไว้แล้วล่ะค่ะ แต่ว่า ก็ยังมั่นใจไม่ได้เนอะ?

อยากให้คุณพ่อบ้านออกมาเร็วๆ จังค่ะ >< กรี๊ดดด

#6 By Aijou~ on 2011-05-08 22:13

3 แผ่นแล้ว...แต่ก็ได้แต่งง..sad smile sad smile มาต่อเร็วๆนะคะ จะติดตามเรื่อยๆค่า~ Hot! Hot! Hot! big smile big smile

#5 By Kimiko Rie on 2011-05-07 15:59

ไม่ได้เขียนบล๊อกมานาน
ไม่ได้อ่านบล๊อกเลยเป็นปีๆ
ขออนุญาตอ่านตามย้อนหลังนะครับ


confused smile

#4 By มนุษย์เพลง on 2011-05-06 22:27

อ่านตรง ป.ล. แล้วโตะใจ หาาาา..ข้อมูลออกมาหมดแล้วเหรอ ถ้าอีตาโคนันหัวเราะหึหึ รู้แล้วเหรอ

ทำไมชั้นยังเกาหัวอยู่ฟะ sad smile แต่หลังจากขุดคุ้ยประสบการณ์ที่เคยอ่านเรื่องนักสืบมาอย่าง..ดม ๆ
คาดว่าพอแกะรอยได้มั่งแล้ว (ขึงขัง) tongue
อย่าไปเชื่ออออ...sad smile เต๊ะให้ไม่แพ้สารวัตรซะงั้น confused smile

#3 By แจม on 2011-05-06 21:16

สนุกมากๆเลยครับcry cry

#2 By kuroneko on 2011-05-06 20:12

อ้ากกกกก
อยากอ่านต่อๆๆๆๆ
มาต่อเร็วๆน้าค้าconfused smile

ชอบอ่านแนวนี้มากๆๆๆๆๆๆค่ะcry cry

เอาไปเลยค่ะ>>Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#1 By มะมน มะม่วง on 2011-05-06 17:29