มีคนเข้าบล๊อกเกินวันละ 2000 มาติดๆกัน 2 วันแร้ววววว กรี๊สสสสสสส *0*
 
 
 
...ดองนิยายไว้พอได้รสเปรี้ยวๆเค็มๆ แล้วมาลุยกันต่อค่ะ
* ใครมาไม่ทัน ยังไม่ได้อ่านตอนแรก ไปนี่ก่อนเลย
 
 
ปล. ทำไมตัวหนังสือมันเลยออกไปนอกช่อง ทำไม? แก้ยังไง?? ใครรู้บ้าง??? *-*
 
... รึว่าคอมอิฮั้นบ้าเอง? อิฮั้นเห็นแบบนี้อยู่คนเดียวรึป่าวว??? สับสนในชีวิต - -
 
 
 
"บทที่ 1-2: กรุณาถอดรองเท้าเวลาเข้าฉากฆาตกรรมด้วยนะครับ"
 
 
     บางที คนร้ายอาจจะลงมือฆ่าเหยื่อที่อื่น แล้วค่อยย้ายศพมาที่ห้องนี้ก็ได้นะ ถ้าคนร้ายเป็นคนแบกศพเข้ามา มันก็ไม่แปลกอะไรที่จะไม่มีรอยรองเท้าของผู้ตายเหลือทิ้งไว้ตรงทางเดินและพื้นห้อง ในชั่วเสี้ยววินาทีที่เรย์โกะคิดได้ดังนั้น สารวัตรคาซามัทสึริก็พูดออกมา
 
     "ท่าทางคนร้ายคงจะฆ่าผู้ตายที่อื่น แล้วค่อยย้ายศพมาที่นี่สินะ ถ้าแบกผู้ตายขึ้นหลังเข้ามาในห้อง มันก็ต้องไม่มีรอยเท้าทิ้งไว้ให้เห็นอยู่แล้ว"
 
     ความเห็นเหมือนกับของเรย์โกะเปี๊ยบเลย เรย์โกะรู้สึกเหมือนอยู่ดีๆก็ถูกละเมิดลิขสิทธิ์เข้าซะงั้น แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าถ้าการสันนิษฐานนี้ถูกต้อง จำนวนผู้ต้องสงสัยก็จะลดลงครึ่งนึงทันที เพราะคนร้ายจะต้องเป็นผู้ชายแน่นอน แรงผู้หญิงไม่มีทางแบกศพขึ้นหลังมาได้แน่ๆ พอเรย์โกะคิดได้ดังนี้
 
     "ใช่แล้ว ผู้ร้ายต้องเป็นผู้ชายแน่ๆ!" สารวัตรคาซามัทสึริพูดออกมาก่อนอีกแล้ว "ผู้หญิงคงแบกศพมาไม่ไหวหรอก แถมการฆ่าด้วยการรัดคอแบบนี้ ถ้าไม่มีแรงมากกว่าผู้ตายมากๆก็คงทำไม่สำเร็จแน่ คนร้ายต้องเป็นผู้ชายอย่างแน่นอน"
 
     "อย่างนี้นี่เอง สมเป็นสารวัตรจริงๆเลยค่ะ"
 
     เรื่องความเร็วในการพูดสิ่งที่ใครๆก็คิดเองได้ออกมาให้เร็วกว่าคนอื่นนั้น สารวัตรคาซามัทสีริไม่เป็นรองใครจริงๆ แต่เราจะยอมแพ้อยู่แค่นี้คงไม่ได้
 
     "สารวัตรคะ ฉันคิดว่าเรายังไม่ควรปักใจเชื่อว่านี่เป็นคดีที่ก่อโดยผู้ชายคนเดียวนะคะ อย่างเช่น ถ้าคนร้ายเป็นกลุ่มผู้หญิง 2 คน ฉันว่าพวกเขาก็สามารถลงมือรัดคอและขนย้ายศพได้ง่ายๆเหมือนกันนะคะ"
 
     "ไม่ต้องบอกผมหรอก แค่ผมเห็นที่เกิดเหตุแวบเดียว ผมก็คิดอยู่แล้วว่ากรณีแบบนั้นก็มีความเป็นไปได้เหมือนกัน"
 
     อี๋ อย่ามาโกหกกันหน่อยเลยน่า!  นายเพิ่งจะคิดได้ตอนฉันแย้งไปเมื่อกี้ชัดๆ! ไอ้เจ้าคนแพ้ไม่เป็นเอ๊ย!
 
     "เป็นอะไรไปเหรอ โฮโชคุง?"
 
     "เปล่าค่ะ สมกับที่เป็นสารวัตรจริงๆค่ะ"
 
     เธอไม่รู้จะโต้ตอบกับสารวัตรยังไงดีแล้ว โฮโช เรย์โกะแพ้ทางสารวัตรจริงๆซะด้วยสิ
 
 
 
 *****************************
 
 
     หลังจากนั้นไม่นาน การพิสูจน์ศพก็เริ่มขึ้น และทำให้ทางตำรวจได้ข้อมูลสำคัญๆมามากมายเช่น สันนิษฐานเวลาการเสียชีวิตคือช่วงประมาณ 6 โมงเย็น สาเหตุการตายก็เป็นอย่างที่คาดกันไว้ คือการขาดอากาศหายใจเพราะถูกรัดคอ และไม่มีการพบร่องรอยการต่อสู้ขัดขืน หรือบาดแผลอื่นๆบนศพเลย อาวุธที่ถูกใช้ในการรัดคอถูก
สันนิษบานว่าน่าจะมีรูปร่างเหมือนเชือกเส้นเล็กๆ
 
     ในระหว่างที่รอให้ทางตำรวจนำศพออกจากที่เกิดเหตุ เรย์โกะก็เริ่มทำการสำรวจห้องผู้ตายอีกครั้ง อย่าหาว่าฉันนินทาคนตายเลยนะ แต่ฉันทำใจชมห้องนี้ว่าสะอาดเรียบร้อยไม่ได้จริงๆ หนังสือก็วางๆไว้จนล้นตู้หนังสือ ซีดีก็ระเกะระกะอยู่บนชั้น กล่องเก็บหนังสือพิมพ์ที่อ่านแล้วก็มีหนังสือพิมพ์ตั้งแต่เมื่อราวๆเดือนที่แล้วอัดกันอยู่ ผ้าห่มบนเตียงก็คงอยู่ในสภาพเดียวกับตอนที่ผู้ตายตื่นนอน แต่ก็นะ ห้องของผู้หญิงที่อยู่ตัวคนเดียว รกนิดรกหน่อยแค่นี้ ไม่ใช่เรื่องที่ต้องตกใจอะไรนักหนาหรอก
 
     เรย์โกะก็สังเกตุดูตรงนู้นตรงนี้ไปเรื่อย แล้วก็ลองเปิดหน้าต่างที่มีอยู่แค่บานเดียวในห้องนั้นดู ข้างนอกหน้าต่างเป็นระเบียงเล็กๆขนาดราวๆ 1 เสื่อ ตรงระเบียงนั้นมีเชือกที่ใช้ตากผ้าขึงอยู่ และบนเชือกนั้นก็มีทั้งเสื้อเชิร์ต กางเกงยีนส์ ชุดชั้นใน รองเท้าผ้าใบ ฯลฯ มากมายตามเรียงรายกันเป็นแถว
 
     สารวัตรคาซามัทสึริดูท่าทางจะสนใจเชือกที่ใช้ตากผ้ามากกว่าของที่ตากอยู่ เขาเริ่มเข้าไปสำรวจดูอย่างละเอียดมากขึ้น
 
     "อาวุธที่ใช้ถูกสันนิษฐานว่ามีรูปร่างคล้ายเชือกเส้นเล็ก..."
 
     เรย์โกะเริ่มมีลางสังหรณ์ไม่ดีกับการพึมพำของสารวัตรคาซามัทสึริ
 
     "สารวัตรคงไม่คิดว่า คนร้ายจะบ้าถึงขนาดเอาเชือกที่ใช้เป็นอาวุธนั้นมาผูกที่ระเบียง แล้วเอาผ้ามาตาก หลังจากที่เขาลงมือฆ่าผู้ตายแล้วหรอกนะคะ?"
 
     "เปล่า ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก"
 
     โกหก! เมื่อกี้ในสมองนายเพิ่งจะเต็มไปด้วยความคิดนี้ชัดๆ ท่าทางเรย์โกะจะรู้จักสารวัตรดีเกินไปซะแล้ว
 
     "ฉันคิดว่าคนร้ายคงจะเอาเชือกที่ใช้เป็นอาวุธนั้นกลับไปด้วยแหละค่ะ มันไม่ใช่ของชิ้นใหญ่ๆที่ซ่อนยากมากมายอะไรด้วยสิ"
 
     "นั่นสินะ" สารวัตรรีบหันความสนใจออกจากเชือกที่ราวตากผ้านั้น แล้วกลับมาสำรวจห้องที่เกิดเหตุต่อ "งั้นต่อไปเราลองไปฟังคำให้การของผู้พบศพคนแรกดูดีกว่า"
 
     ผู้หญิงที่พบศพเป็นคนแรกถูกเรียกตัวมาอย่างรวดเร็ว เธอชื่อสึกิมุระ เอริ เป็นพนักงานออฟฟิศที่อาศัยอยู่ที่ห้อง 301 ในอพารท์เมนต์เดียวกันกับผู้ตาย เธออายุ 25 เท่าผู้ตายและเป็นเพื่อนดื่มกับผู้ตายอยู่บ่อยๆ เธอพบศพตอนราวๆ 1 ทุ่ม ซึ่งเป็นตอนที่เธอกำลังจะมาชวนผู้ตายไปดื่มเหมือนเคย แต่กลับรู้สึกถึงความผิดปกติที่ห้องที่เกิดเหตุ
 
     "ห้องไม่ได้ล๊อคกุญแจอยู่น่ะค่ะ ทั้งๆที่ปกติฮิโตมิจังจะระวังเรื่องนี้มากกว่าคนอื่นๆมาก และเธอก็ไม่เคยลืมล๊อคประตูเลยซักครั้ง ฉันก็เลยคิดว่าฮิโตมิจังอยู่ในห้อง แต่พอเปิดประตูเข้ามาเรียก ก็ไม่มีใครขานรับ ห้องก็มืดแล้วก็เหมือนกับจะไม่มีใครอยู่เลย แต่พอลองเพ่งดูดีๆ ก็เห็นว่าประตูตรงสุดทางเดินเปิดแง้มไว้ แล้วในนั้นก็มีเงาคนนอนล้มอยู่ ฉันตกใจมากก็เลยวิ่งเข้ามาเปิดประตูห้องดู... พอเปิดไฟ ก็เป็นฮิโตมิจังจริงๆด้วย..."
 
     พอสีกิมุระ เอริได้สติ หลังจากอกสั่นขวัญหายกับการตายของเพื่อน เธอก็ใช้มือถือของเธอโทรเรียกตำรวจมาทันที ถึงแม้ว่าการตั้งข้อสงสัยผู้พบศพคนแรกจะเป็นกฏเหล็กที่รู้กันดีในการสืบหาคนร้าย แต่เรย์โกะก็ไม่รู้สึกว่าคำให้การและท่าทางของสึกิมุระ เอริมีอะไรที่ผิดปกติออกไป ถ้าเรื่องที่เธอเล่ามาเป็นความจริง ผู้ตายก็ถูกพบหลังจากโดนฆ่าเพียงชั่วโมงเดียว ถ้าสึกิมุระ เอริไม่ได้มาที่ห้องนี้ กว่าจะพบศพผู้ตายเวลาก็คงล่วงเลยไปถึงพรุ่งนี้ หรืออาจจะนานกว่านั้น...
 
     หลังจากที่สารวัตรคาซามัทสึริและโฮโช เรย์โกะฟังคำให้การนี้เสร็จ พวกเขาก็ออกจากห้อง 304 เพื่อไปสอบปากคำเจ้าของห้องคนอื่นๆที่อยู่ในอพาร์ทเมนต์ เป็นโชคดีที่มีคนพบศพในคดีนี้อย่างรวดเร็ว เพราะพวกเขาเจอพยานที่ให้ข้อมูลที่มีความสำคัญกับคดีอยู่หลายคนทีเดียว คนแรกคือคาวาฮาระ เคนซาคุ ผู้ชายวัยกลางคนเจ้าของอพาร์ทเมนต์ที่อาศัยอยู่ในห้องที่ชั้น 1 ของตึก เขาให้การว่า "ผมได้เจอกับผู้ตายพอดีก่อนที่จะเกิดเรื่องขึ้น"
 
     "ผมเจอกับเธอตอนที่ผมออกไปเอาหนังสือพิมพ์ฉบับเย็นที่ตู้จดหมายน่ะครับ ตู้จดหมายสำหรับทุกห้องในตึกนี้จะถูกตั้งไว้รวมกันตรงบันไดชั้น 1 ที่อยู่ด้านนอก แล้วผมก็เจอกับโยชิโมโตะซังที่เพิ่งจะกลับมาถึงบ้านพอดี เธอเดินมาคนเดียวจากทางสถานีรถไฟ แล้วก็เดินผ่านผมขึ้นไปชั้นบนน่ะครับ ไม่ผิดคนแน่นอน ผมจำได้ว่าเธอใส่กระโปรงยีนส์กับบู๊ตสีน้ำตาลน่ะครับ"
 
     "คุณพบเธอตอนประมาณกี่โมงครับ?" สารวัตรคาซามัทสึริถามพร้อมกับชูแขนอวดนาฬิกาโรเล็กซ์อย่างภูมิใจ
 
     "ผมเพิ่งดูรายการทีวีที่เริ่มตอน 5 โมงเสร็จพอดี เพราะงั้นก็น่าจะเป็นช่วงราวๆ 6 โมงเย็นครับ"
 
     สันนิษฐานเวลาการเสียชีวิตคือตอนประมาณ 6 โมงเย็น น้ำเสียงของสารวัตรคาซามัทสึริเริ่มแฝงความตื่นเต้นมากขึ้น
 
     "ตอนนั้นโยชิโมโตะซังท่าทางเป็นยังไงบ้างครับ คุณได้คุยอะไรกับเธอบ้างมั้ยครับ"
 
     "ครับ ผมทักเธอว่า "กลับมาแล้วเหรอ( okaeri nasai ) แต่เธอกลับทำหน้าลำบากใจ แล้วก็ตอบอ้อมแอ้มแบบไม่ชัดเจนมาว่า "สวัสดีค่ะ..." แล้วเธอก็รีบวิ่งขึ้นบันไดไปเลย จะว่าไป พอมานั่งนึกๆดูแล้ว ท่าทางเธอก็แปลกไปจริงๆด้วยนะครับ ปกติเธอจะเป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์กับคนอื่นมากกว่านี้ กับผมเองเธอก็ยังเข้ามาสวัสดีทักทายอยู่บ่อยๆเลย"
 
     "หลังจากคุณเจอเธอแล้ว คุณไปทำอะไรต่อครับ?"
 
     "แน่นอนว่าผมก็ตรงกลับมาที่ห้องผมเลยน่ะสิครับ ผมไม่ได้โกหกนะ ถ้าคุณสงสัยก็ลองไปถามเจ้าของร้านผลไม้ตรงข้ามตึกนี้ดูก็ได้ เพราะเขาออกมาที่หน้าร้านพอดีตอนที่ผมเจอกับเธอ"
 
     ตำรวจทั้งสองรีบเดินไปยังร้านผลไม้ที่ว่าอย่างไม่รอช้า เจ้าของร้านผลไม้ให้คำยืนยันว่า "ผมเห็นตอนที่คาวาฮาระซังเจอกับผู้หญิงสาวคนหนึ่งตรงหน้าตู้จดหมายพอดี แล้วคาวาฮาระซังก็ตรงกลับเข้าห้องตัวเองไปหลังจากนั้นครับ" แต่ตัวเจ้าของร้านผลไม้ก็ใช่ว่าจะทำตัวเป็นยาม ยืนเฝ้าหน้าอพาร์ทเมนต์อยู่ตลอดเวลาซะเมื่อไหร่ เขาไม่รู้และไม่สามารถให้การอะไรมากกว่านั้นได้เลย
 
     พยานคนสำคัญคนต่อมาที่ให้ข้อมูลกับทางตำรวจชื่อ โมริทานิ ยาซึโอะ เป็นนักเรียนมหาวิทยาลัยที่พักอยู่บนชั้น 2 ของอพาร์ทเมนต์ เขาให้การว่า "ผมได้ยินเสียงฝีเท้าที่คิดว่าน่าจะเป็นของคนร้ายครับ"
 
     "ห้อง 201 ที่ผมอยู่นี่  มันอยู่ติดกับบันไดอย่างที่เห็นแหละครับ ผมก็เลยได้ยินเสียงคนขึ้นลงบันไดชัดเลย แถมบันไดนี่ยังเป็นบันไดเหล็กอีก เสียงก้องจะตาย ส่วนเสียงฝีเท้าที่ผมได้ยินคราวนี้น่ะ มันดังมากเป็นพิเศษ เสียงดังตึงๆๆๆๆ คล้ายเสียงคนวิ่งลงบันไดเลย ไม่ผิดแน่ ตอนนั้นผมก็ไม่ได้ติดใจอะไรมากหรอก แต่นี่มีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้นที่ชั้น 3 ใช่มั้ย บางทีเสียงที่ผมได้ยินอาจจะเป็นเสียงฝีเท้าของคนร้ายวิ่งหนีก็ได้นะ เอ๊ะ ได้ยินเสียงนี่ตอนกี่โมงเหรอ? คิดว่าน่าจะราวๆ 6 โมงนะ"
 
     คำให้การเรื่องเวลาตรงกับคำสันนิษฐานจากฝ่ายพิสูจน์ศพอีกแล้ว
 
     "แล้วคุณได้ยินเสียงฝีเท้าคนอื่นอีกมั้ย?"
 
     "ไม่รู้สิ อาจจะได้ยินก็ได้ ผมจำไม่ได้หรอก เสียงฝีเท้าตอน 6 โมงนี่ผมก็บังเอิญจำได้แค่นั้นเอง"
 
     หลังจากสอบปากคำอีกซักครู่ ก็ได้บทสรุปว่าโมริทานิ ยาซึโอะดูท่าทางจะจำเสียงฝีเท้าอื่นอีกไม่ได้จริงๆ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 เอ้า คั่นหนังสือไว้ตรงนี้ดีกว่า
 
ยาวมะ ยาวมะ?? คราวนี้แปลมากกว่าคราวที่แล้วหน้านึง (คราวที่แล้ว4 คราวนี้5)
 
 
 
ตัวละครโผล่มาอีก 2คนแล้ว รู้ยังว่าใครเป็นคนร้าย??? (รู้ก็บ้าแร้วววว เรายังไม่รู้เลยยยยย 555)
 
 
คราวที่แล้วได้มา 8-9 เมนต์... ถ้าชอบก็เมนต์ไว้นี้ดดดดดนึงนะ จะได้รู้ว่ามีคนอ่านด้วย
 
จะได้ไม่ดองหนังสือไว้ไง อิอิ (ดองไว้นานไปเด๋วเน่า - -)
 
 
 
 
ถ้ามีคนอ่าน แม้ซักนี้ดดดดด ก็ดีใจค่ะ จะมีแรงแปลขึ้นเยอะ ^^
 
 
 
และถ้ามีสนพ.ไทยซื้อลิขสิทธิ์จากญี่ปุ่น เอาไปทำหนังสือจริงๆยิ่งดีใหญ่ โฮะๆๆ
 
(ฝันไกลมาก... เพิ่งแปลได้ 9 หน้าแค่เนี้ย  -_-"" เหอๆ)

Comment

Comment:

Tweet

เพิ่งมาเจอนิยายเรื่องนี้ ขอติดตามตอนต่อไปนะค้า ขอบคุณที่แปลให้อ่านค่า surprised smile Hot! Hot!

#15 By อคาชา+นะโอ on 2011-05-31 11:51

เราชอบแนวนี้อยู่แล้วด้วย
สนุกมากเลยค่ะ สู้ๆ นะคะ
Hot! Hot! Hot!

#14 By Nicky on 2011-05-26 22:31

แอบเจอคำผิดนิดนึง สันนิษบาน เป็น สันนิษฐาน จ้า แลกตั๋วลั้นลาหนึ่งวันนะ ฮ่า

#13 By ป้าแอ๊นจ้า on 2011-05-20 01:26

สนุกมากครับ

#12 By kuroneko on 2011-05-06 20:01

ชอบนะคะ แปลสนุกดี
แปลอีกเยอะๆนะ

ปล. ขอแอดเป็นเฟฟเวอริทนะคะ

#11 By frax on 2011-05-06 17:51

555 กำลังมันส์เลยค่ะ ชอบนิสัยกวนๆของสารวัตรค่ะ แต่ตอนอ่านนึกถึงพระเอกการ์ตูนเรื่อง Cowboy bebob ซะงั้นopen-mounthed smile Hot! Hot! Hot!

#10 By Gunghang & Gungphoy on 2011-05-06 13:19

ฮา~ คุณสารวัตรทำตัวหน้าแพ้ทางจริงๆ อ่ะ
เข้าใจความหนักใจของคุณเรย์โกะเลยค่ะ

มาแสดงตัวว่าติดตามอยู่นะคะ ^^

#9 By Aijou~ on 2011-05-06 11:21

รออยู่นะคะ เเปลได้สละสลวยมากๆเลย :)

#8 By aaaaaa (110.168.159.185) on 2011-05-04 21:22

รออ่านต่อค่ะ แปลเพิ่มอีกนะคะconfused smile confused smile

#7 By Kimiko Rie on 2011-05-04 15:57

อยากอ่านอีกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ลุ้นมากค่ะ

ชอบจังเลยค่ะแปลให้อีกนะๆๆๆ

Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#6 By มะมน มะม่วง on 2011-05-04 15:34

รออ่านอยู่นะค๊าาาาopen-mounthed smile
ลุ้นๆ
ชอบเรื่องแบบนี้ค่ะ big smile
อยากเห็นหน้าอีตาสารวัตรจัง big smile แหม..มีการโชว์นาฬิกาด้วย (เข้าข้างเรย์โกะจนพลอยหมั่นไส้ไปด้วยรึนี่)

รีบมาเม้นท์จะได้อ่านต่อค่ะ อย่าดองนะ..กลัวลืม ยิ่งจำชื่อตัวละครไม่แม่นอยู่ เด๋วจะทายตัวฆาตกรไม่ถูก
หลอกให้เค้าอ่าน รับผิดชอบด้วยนะเออ.. confused smile confused smile

#3 By แจม on 2011-05-02 16:57

big smile big smile

#2 By ลิงแว่น on 2011-05-02 16:04

ตอนแรกที่บอกว่าเรย์โกะแพ้ทางคุณสารวัตร นึกว่าแพ้เพราะแอบชอบ แต่อ่านๆไป ชักจะไม่ใช่แพ้อย่างงั้นแล้วสิ

surprised smile

#1 By tapum on 2011-05-02 15:25